Kapıyı açtığım an sıcaklık odada ağır ağır yayılıyor, tenimde kalan son sabah serinliği bile bir anda unutuluyor. Yedikule’den Eminönü’ne, Vatan Caddesi’nden Fener’e kadar İstanbul’un bu eski yüzü gece boyunca benimle birlikte uyumuyor; her buluşma, her nefes alış veriş, saatleri esnetip uzatıyor.

İçime çektiğim her nefeste tenimdeki sıcaklık artıyor, hareketlerim yavaşlıyor ama hiç durmuyor. Sonra durup, “Şimdi sen ne istiyorsun?” diye soruyorum.